Como est su momentu de su dolu. Unu dolu mannu e malu. Non benit bene a nàrrere chie fiat, chie est! Bachis Bandinu, cando su coro est prenu de tristura e su cherbeddu peleat pro elaborare unu datu de fatu goi feu. Epuru, tocat de atzapare su coràgiu e nàrrere nessi cuddas pagas cosas chi benint a sa mente a sa sola, pensende a un’òmine che a issu.
L’ant a
mentovare in ammentos e decraratziones de cundolèntzia fintzas gente chi fiat a
un’àtera banda, in sensu polìticu, morale, intelletuale. Ca Bachis Bandinu sa
banda inube abarrare l’aiat seberada dae meda. Bachis Bandinu no est de totus.
Est de chie l’at letu e ascurtau, e non petzi letu e ascurtau ma fintzas
cumpresu. Chie at postu fatu a sos passos suos. Chi fiant lèbios a subra de sa
terra non pro su pagu pesu de sa figura sua, ma pro sa manera rispetosa,
generosa de si mòvere in su spàtziu pùblicu sardu.
Meda gente
chi in custas dies at a chistionare de issu rapresentat su chi issu at
cuntrastau totu sa bida. Ca issu non fiat unu intelletuale orgànicu a sos
grustos de podèriu o a sas cricas corporativas de s’acadèmia sarda, de sos mass
media, de sa “cultura di sinistra” (in italianu, est pretzisu) e de s’ambiente
culturale sardu auto-colonizau e, a lu castiare bene bene, anti-sardu.
Su chi at
iscritu e naradu Bachis Bandinu abarrat cun nois e abarrat bivu. Prus chi
tzelebrare a issu, pro li torrare onore e reconnoschèntzia, diat èssere mègius
meda a sighire su caminu suo, su caminu de sa cunsèntzia, de su ischire chie
semus e inue semus postos in su tempus e in su spàtziu. Chena cumplessos de
inferioridade, chena megalomanias tontas, cun sa boluntade de fàere e de fàere
paris pro unu bene chi andat prus a largu meda de sos egoismos e de sos
personalismos.
Adiosu,
Babbu mannu de sa Sardigna.
Nessun commento:
Posta un commento